Vrijwilligerswerk met een beperking: het verhaal van Glenn

VrijwilligersorganisatiesVrijwilligersInspiratie en verhalenTips en best practices

Na zijn ongeval zag Glenn vooral deuren sluiten, tot de Hersenletsel Liga hem vroeg: "Wat wil jij nog doen?" Dit is het inspirerende verhaal van hoe één eenvoudige vraag alles in beweging bracht. Ontdek Glenns verhaal en zijn 5 waardevolle adviezen voor organisaties om te focussen op mogelijkheden in plaats van beperkingen.

Give a Day - Liam van de Voort Geplaatst: 29 sep 2026

7 min leestijd

Na zijn ongeval verstuurde Glenn 82 sollicitatiebrieven. Geen enkele leverde een echte kans op.

"Heel vaak had ik het gevoel dat mensen mij al beoordeelden voordat ze mij kenden. Ze zagen de rolstoel."

Ongeveer een jaar na zijn ongeval kwam hij bij de Hersenletsel Liga terecht. Daar kreeg hij voor het eerst een andere vraag dan hij gewoon was. Niet: wat kun je niet meer? Wel: wat wil jij nog doen?

Dit is het verhaal van wat die ene vraag in beweging bracht, met vijf adviezen van Glenn voor wie met vrijwilligers of ervaringsdeskundigen werkt.

Glenn in het kort

Verpleegkundige, ervaringsdeskundige en muzikant
Vrijwilliger bij de Hersenletsel Liga: cursiefjes, NAH-ambassadeur, werkgroep Awareness & Communicatie en de podcast
Maker van De MensenZijde (album Bitterzoet) en schrijver van de jeugdboeken De maanmissie en De smaak van verraad

Wat wil jij nog doen?

Het initiatief kwam van Glenn zelf. Hij klopte aan bij de Liga met ideeën voor andere mensen met een hersenletsel. Geen vaste functie, wel vragen: wat zou je willen doen, waar liggen je interesses? Zo ontstonden zijn rollen vanzelf.

"Wat ik daar zelf mooi aan vind, is dat er niet eerst naar mijn beperkingen werd gekeken. Er werd gekeken naar wat ik nog wél kon."

Dat was nieuw. Sinds zijn ongeval had Glenn vooral deuren zien dichtgaan.

"En soms is zo'n eenvoudige vraag precies wat iemand nodig heeft om opnieuw mogelijkheden te beginnen zien."

Onthoud die zin als je vrijwilligers begeleidt. Een intake die begint bij wat iemand wil, levert een ander gesprek op dan een intake die begint bij een takenpakket.

Waarom vrijblijvendheid geen luxe is

Een vast schema is er niet. Meestal komt er een mail: kan je een cursiefje schrijven, wil je ergens over meedenken? Soms zegt hij ja, soms niet. Wat de Liga doet om dat werkbaar te houden? Geen systeem of tool, zegt Glenn. Begrip en vrijheid.

"Als ik aangeef dat ik het druk heb met andere projecten, dan wordt dat gewoon aanvaard. Er komt geen druk achteraf en ik hoef me daar niet uitgebreid voor te verantwoorden."

"Ze begrijpen dat mijn leven niet alleen uit de Hersenletsel Liga bestaat. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar dat maakt een enorm verschil."

En dan de zin die elke vrijwilligerscoördinator boven zijn bureau mag hangen:

"Vrijwilligerswerk moet iets zijn waar je ook energie uit kunt halen, niet iets waarbij je opnieuw het gevoel krijgt dat je moet presteren of iemand teleurstelt wanneer iets even niet lukt."

Net daarom blijft hij. Er was nooit een moment waarop hij wilde stoppen.

Wat een hersenletsel verandert voor een heel gezin

"Mijn rolstoel is zichtbaar en maakt deel uit van mijn leven, maar op zo'n moment is dat helemaal niet waar het over gaat."

Een hersenletsel verandert je hele dagelijkse leven, zegt Glenn, en dus ook dat van de mensen rond je. Even op restaurant? Eerst uitzoeken of je binnen kan met een rolstoel. Op reis? Dan begint de planning nog veel vroeger. Wat hij daar het moeilijkst aan vindt, gaat niet over hemzelf.

"Je wilt als partner en als ouder niet altijd degene zijn rond wie alles moet worden aangepast. Je wilt niet dat je kinderen eerst moeten nadenken: kan papa daar eigenlijk mee?"

Zijn boodschap aan partners: vergeet jezelf niet, want de gevolgen worden vaak gedragen door een heel gezin. Aan kinderen: je mama of papa is nog altijd dezelfde persoon die van jullie houdt.

"Een hersenletsel neemt veel vanzelfsprekendheden weg. Maar het hoeft niet weg te nemen wie je voor elkaar bent."

Eerst de beperking, dan pas de persoon

Na een cursiefje over werk kreeg Glenn reacties van mensen met een beperking. Bijna allemaal vertelden ze hetzelfde: men ziet eerst de beperking, dan pas de persoon. Er wordt trager tegen je gesproken, of men richt zich tot wie naast je staat.

"Alsof een lichamelijke beperking iets zegt over je intelligentie. Dat kan ontzettend vernederend zijn."

Wat hem het meest raakte: zijn ervaring was geen alleenstaand verhaal.

"Als iemand je dan schrijft: 'Dit is precies wat ik ook voel, maar ik kreeg het nooit uitgelegd,' dan weet je waarom je schrijft. Voor mij is dat impact."

De mens achter het etiket

Zijn twee zonen hebben ondertussen hun eigen groepje: ze bedenken zelf onderwerpen en teksten.

Na het ongeval moest Glenn vooral veel liggen. Maar schrijven kon hij wel. Dus schreef hij: twee jeugdboeken, De maanmissie en De smaak van verraad, die binnenkort verschijnen. En daarna muziek.

Zo ontstond De MensenZijde: liedjes over verlies, dementie, armoede, psychische problemen, beperkingen, zorg en ouderschap. Telkens over de mens achter een etiket.

"Na mijn ongeval merkte ik hoe snel een mens gereduceerd kan worden tot één woord: patiënt, rolstoelgebruiker, mindervalide. Met De MensenZijde probeer ik precies het tegenovergestelde te doen."

Zielig klinkt het album Bitterzoet nochtans niet. Het is een rockplaat.

Luister naar De MensenZijde op Spotify.

Vijf adviezen voor organisaties

Glenn kijkt naar hersenletsel vanuit twee kanten: als verpleegkundige en als iemand die het zelf meemaakte.

"Voor mijn ongeval dacht ik dat ik een goede verpleegkundige was. Medisch was ik sterk en ik was ervan overtuigd dat ik ook menselijk, begripvol en betrokken werkte. Nu besef ik dat ik dat voor een stuk vooral dácht."

Vroeger dacht hij sneller: waarom werkt die patiënt niet mee? Vandaag stelt hij een andere vraag. Waarom doet iemand zo?

"Gedrag komt bijna nooit uit het niets. Achter boosheid, weerstand of frustratie zit vaak een verhaal dat wij als zorgverlener niet meteen zien."

Daaruit komen vijf adviezen.

1. Betrek mensen aan het begin, niet aan het einde

Een ziekenhuis richtte een nieuw restaurant in. Op papier rolstoelvriendelijk. In de praktijk kon iemand in een rolstoel er nauwelijks zelfstandig iets nemen.

"Je kunt technisch perfect binnen de regels blijven en toch iets bouwen dat in de praktijk niet werkt." Richtlijnen zijn volgens Glenn een vertrekpunt, geen eindpunt.

2. Vraag wat iemand nodig heeft

"Organisaties zouden veel vaker moeten vragen: 'Wat heb jij nodig om dit wél te kunnen?' in plaats van onmiddellijk te besluiten: 'Dit lukt blijkbaar niet meer.'"

Misschien lukt een volledige werkdag niet, maar vier uur wel. Misschien lukt een drukke vergadering niet, maar meedenken wel als de informatie vooraf komt.

3. Trek minder snel conclusies

Een hersenletsel is vaak moeilijk zichtbaar en erg wisselend. Wie nu helder en sterk overkomt, kan enkele uren later volledig uitgeput zijn. Dat wordt soms gelezen als onwil. Terwijl het gewoon het letsel kan zijn.

4. Begin niet met een plan, maar met luisteren

Praat eerst met wie zelf met een beperking leeft. Kies één concrete situatie, laat iemand met ervaringskennis meekijken en test het echt.

"Niet alleen: 'Voldoet dit aan de regels?' Maar: 'Werkt dit voor de persoon voor wie we het maken?'"

5. Maak er geen symbolische aanwezigheid van

"Nodig niet iemand uit zodat je achteraf kunt zeggen dat je een ervaringsdeskundige hebt betrokken. Geef die persoon ook werkelijk invloed."

"Inclusie begint volgens mij niet bij een beleidsnota. Ze begint wanneer iemand mee aan tafel zit vóór de beslissingen genomen zijn."

Kijk niet naar iemand op zijn slechtste dag

Beneden staat de rolstoel. Even later hangt Glenn hoog tegen de muur.

Glenns hobby is muurklimmen. Voor sommige mensen klinkt dat vreemd, zeker als ze eerst zijn rolstoel zien.

"Kijk vooral niet alleen naar iemand op zijn slechtste dag. Als ik na mijn ongeval alleen beoordeeld zou zijn op de momenten waarop ik het minst kon, dan zou niemand ooit gedacht hebben dat ik opnieuw als verpleegkundige zou werken, programma's zou ontwikkelen of al die andere projecten zou uitbouwen."

Ondertussen draait een zorgprogramma dat hij zelf bedacht in een volledig woonzorgcentrum.

"Dit programma is meer dan software. Het is ook mijn antwoord op al die gesloten deuren. Niet uit wraak. Maar omdat ik voor mezelf wilde bewijzen dat wat anderen misschien niet meer zagen, er nog altijd was."

Mogelijkheden veranderen, ambitie niet

Wat zegt Glenn tegen iemand die twijfelt of hij nog iets te bieden heeft? Niet twijfelen.

"Iemand met een beperking wil niet zomaar een job om een job te hebben. Wij willen ook uitdaging. Wij willen verantwoordelijkheid. Wij willen groeien. Wij hebben ook ambitie."

"Mijn beperking heeft mijn mogelijkheden veranderd. Maar mijn ambitie niet."

En tegen organisaties? Stel gewoon die ene vraag die bij Glenn alles in beweging bracht. Wat wil jij nog doen?

Bedankt, Glenn

Bedankt voor het gesprek, de foto's en vooral je eerlijkheid. Veel succes met De MensenZijde.

Ook dank aan de Hersenletsel Liga, die toont wat het oplevert als je begint bij wat iemand wél kan.